Wat was ik blij dat ik in de grote stad opgroeide en studeerde! En bij een hospita zitten, daar moest ik natuurlijk niet aan denken. Het probleem was de sociale controle. Je wilt niet op de vingers gekeken worden en zeker niet afgekeurd worden omdat jij nu eenmaal de nieuwe x93jeugd van tegenwoordigx94 bent.Toch moeten we weer wat meer sociale controle krijgen.

Een paar jongens en meiden van mijn school bleven in hun buurt wonen, dat leek mij vreselijk. Ik vond sociale controle vreselijk, vooral omdat ik verwachtte dat de mensen mijn gedrag zouden afkeuren. Ik was bang voor afkeurende blikken richting mijn kleren, een keer laat thuis komen, alweer een ander meisje dat meekwam naar huis of gewoon vreemd volk een feestje bezocht.

Die afkeer van sociale controle was een beetje doorgeslagen. Dat begint met de vreselijke erkenning dat mensen een tijd kunnen doodliggen in hun huis, zonder dat iemand alarm slaat. Maar ook bij Karst T. en Tristan vd V zagen we dat de sociale controle afwezig was en weinig mensen zagen dat het zo fout aan het gaan was.

De andere kant van sociale controle is namelijk dat het ontsporen van mensen veel sneller gezien en voorkomen wordt dan als we moeten wachten op politie of hulpverleners. Nu er buurten zijn waar jongeren de straat 'overnemen' wordt de goede kant van sociale controle zichtbaar. Er zijn immers jongeren uit andere culturen waarbij de ouders er op rekenen dat de jongens zich thuis netjes gedragen en er op rekenen dat op straat de politie wel ingrijpt. Buiten het huis moeten ouders ook gewoon verantwoordelijkheid nemen voor hun kinderen en ze moeten het kunnen horen als de kids zich niet gedragen. Bij mij in de buurt gebeurt het wel dat de buren meekijken. Soms een beetje eng, omdat onze kinderen vaker een vlek op de broek hebben of een iets te koud vestje dan de kinderen van de buren, maar in principe goed. Het gaat goed omdat ik vertrouw dat we elkaar niet te snel afkeuren, elkaar respecteren. Eigenlijk is sociale controle verbonden met solidariteit.

Nu er meer vertrouwd wordt op de kracht van burgers (big society, it takes a village to raise a child) is er meer waardering voor sociale controle. Het slaat weer een beetje door. Want terug naar die tijd van sociale controle kan helemaal niet meer. Stel je voor: ik had al weinig op met die sociale controle. Hoe met dat met die Marokkanen? Sociale controle is acceptabel als je voelt dat je gerespecteerd wordt. Sociale controle begint met tolerantie, respect voor elkaar en de bereidheid je in elkaar te verdiepen. We wonen hier nu eenmaal, we leren elkaar kennen en zijn in principe solidair met elkaar.

Een dergelijke oplossing voor overlast is uit beeld geduwd door de PVV. De taal is oorlogszuchtig, denigrerend en boos. Nederland is geen 'big society', maar een verzameling via facebook gelinkte groepjes. Zeer gexefnteresseerd in de eigen soort mensen, maar zonder interesse in die onbekende man of vrouw naast je in de bus.

Dat lost de politie niet op, de politiek ook niet (je kunt de nieuwe Nederlanders niet het land uit zetten)en regels (zo gaan we niet met elkaar om) helpen ook niet. Het vraagt een kopje thee drinken, elkaar (willen) leren kennen. Daarna mag je ook ouders aanspreken op het gedrag van de kids (of hun eigen gedrag), maar wil dat werken, dan moet dat met respect. Want zij mogen jou ook aanspreken op jouw gedrag. Ik geloof niet dat mensen per definitie goed zijn, maar we moeten niemand veroordelen zonder gesprek en zonder naar elkaar te luisteren.

Niet alleen rechts, maar vooral links Nederland moet sociale controle op de agenda zetten!

"Ik huil geen krokodillentranen voor mensen waar ik niet van hou". Een opmerking van ene Niehielist op het forum voor de vrijheid (FVV) geeft goed aan wat het probleem is van deze tijd. Dat ligt dieper dan Geert Wilders. De opmerking bevat geen oproep tot terrorisme en veel PVV-ers zullen zich er in kunnen vinden. Belangrijker: Geert Wilders zal deze jongeman er niet op aanspreken. Hij zal hoogstens zeggen dat dit geen echte PVVer is, maar normaal gesproken zegt hij niets. In essentie is dit wel een teken des tijds.

60 jaar geleden waren kapitalisten net zulke vuilakken, Roomsen waren net zo schijnheilig en protestanten deugden evenmin als nu. De achterban van de socialisten zou de achterban van de roomsen een pak slaag kunnen geven en omgekeerd. Maar de leiders van de zuilen wisten dat zij samen moesten werken. Er moet gedeald worden en gepacificeerd, je zit immers in een samenleving. Leiders probeerden daarom hun achterban in de hand te houden. Zij toonden zich verantwoordelijk en gewelddadige uitingen werden afgekeurd. Wat na het geweld moest er nog meer gebeuren. Niet alleen tactische doelen pakken, maar ook een strategische lange termijn visie. Daar zat een moraal bij. Natuurlijk was er weinig compassie maar je hebt er mee te leven dus houd je je aan de moraal.

Nu mensen mondig zijn en individueel uitmaken wat ze willen, trekken sommigen zich weinig aan van leiders die een moreel appel doen. Natuurlijk is het tekenend dat Wilders dat morele appel niet doet richting het Form voor de Vrijheid. Voetbalclubs doen meer om hun aanhangers in de hand te houden en tonen zich verantwoordelijker dan Wilders dat doet met zijn aanhangers. Maar waar het om gaat dat nu mensen individueel willen uitmaken wat er moet gebeuren. Is er geen enkele compassie met andersdenkenen (wie anders denkt kan niet mijn vriend zijn), dan is er niets meer dat de samenleving bij elkaar houdt.

Het tijdperk van individualisme treedt met de moorden in Noorwegen een nieuwe fase in. Aan de ene kant staat het individu. Breivik is natuurlijk helemaal niet gek, hij is gewoon een terrorist. Maar anders dan Al Qaeda, want een individu plant en voert uit omdat hij zelf een gedachte heeft over wat er moet gebeuren. Waar Al Qaeda nog een strijd voerde tegen de Westerse wereld en deze voert zonder te denken aan mensenlevens, voert Breivik de strijd juist gericht op mensenlevens. Hij maakt uit dat hij de Sociaal Democratie moet verzwakken door de toekomstige leiders te doden. En het zal nog werken ook, want reken maar dat daar jonge kwaliteit aanwezig was.

Het starten van een oorlog zonder te weten hoe je hem eindigt is het stomste wat je kunt doen en verwoestend voor de samenleving. Maar elk individu kan tegenwoordig de aanzet geven. Anders dan vroeger is er op rechts geen leider die deze individuen aanspreekt op hun verantwoordelijkheid. De leider zegt gewoon: Ik heb er niets mee te maken. Dat gebeurde in de VS na de aanslag op Gabrielle Gilfords door de Tea Party, in Servie door Ratko Mladic en hier in Nederland door Wilders. Nu individuen zo'n oorlog kunnen starten is een gedeelde moraal en verantwoordelijk leiderschap harder nodig dan ooit. Niet om te voorkomen dat individuen ontsporen, dat is van alle tijden. Maar om te voorkomen dat moorden achteloos worden afgedaan met: Ik huil niet om mensen die niet mijn vriend zijn. Zonder compassie met andersdenkenden is de samenleving ten dode opgeschreven, nu nog meer dan vroeger.

Gelukkig is er de Partij voor de Vrijheid. Zij staat pal voor de vrijheid van meningsuiting. Ik verwacht dan ook een flinke steun van de PVV voor de vrijheid van meningsuiting die aangetast wordt in Hengelo! De PVV zet zich in voor humanistische waarden, mensen moeten veilig kunnen wonen. Deze man moet zich beschermd voelen door de PVV!

Ik verwacht dan ook dat Geert Wilders zich persoonlijk gaat inzetten voor de vrijheid van meningsuiting van Marthijn Uittenbogaard. Marthijn Uittenbogaard is nooit veroordeeld, hij is bestuurslid geweest van een politieke partij. Hij mag niet zeggen wat hij denkt. Hij wordt bedreigd, hij durft niet vrij rond te lopen. Op het forum Marokko.nl wordt besproken hoe hij moet worden aangepakt. Er wordt op zijn deur gebonsd, x93kinderen val aan!x94 klinkt uit een megafoon. De man heeft niets fout gedaan, is nooit veroordeeld geweest. Geert Wilders weet als geen ander hoe het is om bedreigd te worden en om te zien hoe hem niet vergund wordt te zeggen wat hij denkt.

Ik hoop op het ingrijpen van de PVV om op te komen voor Uittenbogaard. Pal staan voor de vrijheid van meningsuiting, ook voor een man die bestuurslid was van de Pedo-partij. Zag ik daar niet Henk en Ingrid bij de meute staan? Geert Wilders, grijp in!

De vorige blog ging over gexefnstitutionaliseerd wantrouwen waar je juist vertrouwen in de politiek wilt versterken en directe deelname terwijl we een systeem van vertegenwoordigende democratie hebben. Deze keer bekijk ik twee opnieuw vreemde gedachten die ik pik uit het oude Athene: de opkomstplicht en maatschappelijke dienstplicht.

1. De opkomstplicht. In Belgixeb bestaat nog een opkomstplicht (die niet gehandhaafd wordt), in Nederland is de opkomstplicht ingesteld in 1917 en afgeschaft in 1970. Waardeloos idee? Je vergroot alleen proteststemmen? Door de opkomstplicht wilde de wetgever vermijden dat op de lagere sociale klassen druk zou uitgeoefend worden door hun bazen om niet te gaan stemmen. Je moet je afvragen wat het zegt als de opkomstplicht in het voordeel van Wilders zou uitvallen. Dat is dan toch reden om met die gedachte iets te doen? In het oude Griekenland ging het echter anders. Daar dreef men met een rood touw burgers van de markt naar de vergaderplaats. Het rode touw gaf af en aan de streep op je kleren kon men zien dat je naar de vergadering gedreven moest worden. Daarvoor moest je je eigenlijk schamen. De verplichting was dus veel meer een morele verplichting om je democratische recht uit te oefenen. Het is goed om te moeten uitleggen waarom je niet stemt. De oude Grieken keken ook naar vergoedingen voor het meedoen aan de democratie, je zou kunnen zeggen: belastingvoordeel als je meedoet. Ik ben niet overtuigd, maar er is een overduidelijk voordeel: je kunt je niet meer uitsluitend als klant opstellen. Enig maatschappelijk debat over het niet-stemmen lijkt toch wel op zijn plaats. Sinds kort is landelijk de niet-stemmers de grootste groepering, gemeentelijk en provinciaal al heel lang.

2. Maatschappelijke dienstplicht. De dienstplicht is in Nederland sinds 1997 opgeschort. Dat is weer in discussie vanwege de belasting op het beroepsleger door de uitzendingen. Maar daar gaat het de oude Grieken niet zo om. Maatschappelijke dienstplicht gaat er ook om om iedereen, ook de rijken, te laten participeren in de polis. Directe belastingen opleggen was taboe, daarom werd van de rijken verwacht dat zij hun overvloed deelden met medeburgers. In tijden van oorlog werd wel een taakbelasting ingesteld zoals het uitrusten van een oorlogsgalei. Daarnaast werd bijvoorbeeld verwacht dat men een toneeluitvoering verzorgde. Ook hier is veel meer aandacht voor het morele appel op burgers om hun bijdrage te leveren aan de samenleving. De rijke verdiende eer door dergelijke inzet. Dat zie je tegenwoordig wel in de VS en sporadisch ook in Nederland.

In beide gevallen zie je dat de sociale controle een groot goed was in het oude Griekenland, waar nu belastingontduiking zo ongeveer de norm is. Sociale controle als sturingsvorm is kwetsbaar. Bovendien leidt het tot nare gevolgen voor hen die (uiterlijk of in gedrag) afwijken van de norm, ook al participeren ze prima. Maar is het terecht om het morele appel volledig te verbannen? Is het niet ook een heel zichtbare vorm van solidariteit en betrokkenheid? Ik denk dat het toch meer onderwerp moet worden van discussie. Het adagium van het kabinet past hier: vrijheid en verantwoordelijkheid.

Het is bon ton om je land een democratie te noemen. Er zijn geloof ik maar twee landen in de wereld die zich geen democratie noemen. Toch zouden de oude Grieken raar opkijken van wat in die landen, zelfs in ons land, democratie heet. Zo hoorde ik onlangs van classicus Anton van Hooff. Hij is een kenner van het oude Griekenland. Welke uitingen van democratie missen de oude Grieken en wat vertellen zij ons?

We hebben het trouwens over de Atheners. Zoals bekend was het oude Griekenland een verzameling stadstaatjes, waarbij die van Sparta bekend is als tegenhanger. In Sparta was wel een volksvergadering, maar die had weinig invloed. Er waren twee koningen die het leger in tijden van oorlog aan moesten voeren. Er was een raad van 28 wijze mannen die het bestuur vormden en een dagelijks bestuur kozen. Die hadden het meeste invloed.

Terechte kritiek op de democratie van Athene is dat alleen vrije mannen deelnamen. Maar enkele interessante gedachten zijn we kwijtgeraakt. Die wilde ik even noemen. De Atheners waren beducht voor teveel macht bij een persoon. Macht corrumpeert. Enkele vreemde gedachten zorgden ervoor dat er niet teveel macht kwam bij een persoon.

1. Wantrouwen tegen teveel macht. Athene kende een soort institutioneel wantrouwen in bestuurders. Dat lijkt mij een goede zaak: dat het bestuur er vanzelfsprekend van uit gaat dat het vertrouwen van burgers moet winnen. Veel was daar op gericht. Neem het loten om zo te beslissen wie bestuurt. Ik zou er niet voor zijn, maar het zorgt er wel voor dat je echt lekenbestuur hebt. Het zorgde ook voor echte roulatie. Je mocht twee keer in het bestuur komen en in het bestuur zitten betekende dat je een jaar bestuurder was en na dat jaar je verantwoorde over je gedrag, het uitvoeren van besluiten en het je houden aan de regels, Iedere man boven de 30 kon zo kennismaken met het besturen. In de VS is er een juryplicht. De jury kijkt mee of de rechter juist handelt, besluit of iemand schuldig is, en heeft echt inzicht hoe het systeem van rechtspreken functioneert. (Nederland is een van de weinig landen zonder lekenjury, want niet alleen de VS, maar ook ons omringende landen werken met een jury) Zo'n loting om een rol te krijgen en te zien of het systeem goed functioneert lijkt mij heel goed. Wie weet nog echt hoe het toegaat in gemeenteraden, provinciale staten, de tweede kamer en de ministerraad? Kan een burgerjury de verantwoordingsdag niet een nieuwe impuls geven? Kan het rechtssysteem opener worden door een jury in te stellen?

2. Directe deelname. In het oude Athene moet je denken aan een volksvergadering met 6000 mensen. Ik ben geen fan van grote volksvergaderingen die immers gevoelig zijn voor charisma en volksmennerij, maar het zorgde ervoor dat iedereen mee kon praten, iedereen voorstellen kon doen en als het later een dom besluit leek, kon de initiatiefnemer aan een schervengericht worden blootgesteld. Die terugkoppeling en verantwoording afleggen spreekt mij wel aan. Dat kan best in wijken en dorpen georganiseerd worden. En referenda kunnen zorgen voor daadwerkelijke discussie over waar we heen willen met ons land. Met ICT is er veel meer directheid mogelijk. Ik pleit niet voor permanente stemmachines. Democratie is niet alleen een meerderheid behalen bij een stemming, maar ook: agenderen, delibereren, onderhandelen, besluiten, toezien op de uitvoering en verantwoorden. Daar is veel in mogelijk met ICT!

Georganiseerd wantrouwen om vertrouwen te winnen, directe deelname aan het bestuur. Het zijn twee vrij logische gedachten rond democratie die ons weer even scherp kunnen maken op onze wijze van besturen. Volgende keer: opkomstplicht en maatschappelijke dienstplicht.

Hoe is het mogelijk dat over de bio-industrie geen fanatiek debat woedt en over rituele slacht wel? Het maakt naar mijn idee het gevaar van het regeren met een minderheidskabinet goed zichtbaar.

Wat is er aan de hand? De Partij voor de Dieren heeft uiteraard genoeg te doen. Bij de productie van Foie gras wordt de lever van een gans verziekt door dwangvoeding: het eten wordt er in gepropt door een trechter in de bek te steken en het voer en in te duwen. Als er kippen bij elkaar worden gehouden wordt de snavel afgebrand om te voorkomen dat ze elkaar pikken. Vervoer van levende dieren vindt vaak plaats in barre omstandigheden. Maar de Partij voor de Dieren heeft geen meerderheid en probeert deelproblemen te agenderen. De rituele slacht is zo'n deelprobleem. Je hebt de 'gewone' slacht en de rituele slacht. Bij de gewone slacht worden beesten gexeblektrocuteerd en met CO₂ verdoofd, maar niet altijd werkt dat goed (link). Bij de rituele slacht wordt van dieren de hals opengesneden, maar niet altijd werkt dat goed. (filmpje) Persoonlijk vind ik een goed leven voor de slacht veel belangrijker, maar inderdaad gaat er wel eens wat mis bij de slacht ¹).

Het is vervolgens voor de PvdD zoeken naar een meerderheid. Dat lukt gewoon niet op de belangrijkste thema's, die worden tegengehouden door de boerenlobby. Blijft over een voor de PvdD minder belangrijk punt dat goed scoort in deze hysterische anti-Islam tijd. Gelukkig is het amendement aangenomen dat het mag als 'de aanvrager met onafhankelijk vastgesteld bewijs kan aantonen dat de te slachten dieren bij gebruik van de methode niet ernstiger of langer lijden dan wanneer wel sprake is van voorafgaande bedwelming.' Nette oplossing, vond ik, bij een verkeerde prioriteitstelling.

Maar wat zegt dit over een minderheidskabinet? Er zijn veel thema's die aangepakt moeten worden. Er moet fors bezuinigd worden. De AOW-leeftijd moet omhoog voor de mensen die best langer kunnen doorwerken. Mensen die op de arbeidsmarkt geen werk vinden moeten op een andere manier een bijdrage kunnen leveren. Maar ook het samenleven van mensen van verschillende culturen in een land met een zeer open economie is een actueel thema. Dat samenleven gaat niet vanzelfsprekend goed, zo vinden alle partijen. Maar er wordt niet aan gewerkt om het op te lossen.

Niet de belangrijke thema's worden opgelost, alleen die waar een meerderheid voor is. Daardoor krijgen we een politiek van zoethoudertjes daar waar de PVV, CDA en VVD het niet met elkaar eens zijn. Want met een minderheidskabinet zijn dat nogal veel thema's.

De stelling dat een minderheidskabinet meer kansen biedt voor debat blijkt juist. Maar dat gaat niet om de belangrijkste problemen en de problemen worden ook niet in samenhang aangepakt. Dierenwelzijn toont nu heel goed dat er een forse open discussie plaatsvindt. De discussie leidt de aandacht af van de echte problemen.

Dit debat heeft de aanpak van echt urgente thema's weer moeilijker gemaakt.

¹) Ik ben ook minder tegen de jacht dan veel anderen, als het gaat om gewone jacht betreft het scharreldieren die gedood worden.

In deze tijd dat steeds harder straffen nog een favoriet idee is, is het leuk om eens te kijken naar dit verhaal uit Hawai. Daar werd Mark Kawika Patterson directeur van de Women's Community Correctional Center (WCCC). Het begon met de vrouwen die hij er aantrof. Dertig procent had last van psychiatrische stoornissen en kreeg daar medicatie voor. 90 procent van de misdaden stonden in verband met drugs. Dan bleek ook nog dat van degenen die verslaafden waren, 75 procent een geschiedenis hadden van emotioneel, fysiek of seksueel trauma. Hij dacht: deze vrouwen verdienen geen straf maar een plek om te genezen. Het lukt hem die plek te organiseren.

Hij ging terug naar de Hawaiiaanse cultuur en vergeleek de WCCC met een Hawaiiaanse pu'uhonua. Een pu'uhonua is een heiligdom waar degenen die een taboe of regel doorbreken, of op de vlucht zijn voor gewelddadige conflicten, heen kan gaan om vergeving en zich kan veranderen.

Net als vele gevangenissen, had de WCCC weinig programma's voor de gedetineerden. Hoewel de meeste van de gevangenen werden opgesloten voor kleine overtredingen en geclassificeerd als minimaal veiligheidsrisico, werd de hele bevolking van 270 gevangene behandeld als de 80 gevangenen die een hoger veiligheidsrisico hadden. Ondanks het grote aantal vrouwen met psychiatrische aandoeningen, waren er geen full-time hulpverleners in geestelijke gezondheidszorg en slechts een part-time psychiater.

Afgezien van de financiering van een alcohol-en drugsmisbruik programma, was er geen geld voor programma's om de vrouwen te helpen om zichzelf te hervinden en hun leven weer op te bouwen, een vak te leren en andere vaardigheden op te doen om in de maatschappij terug te komen. Mark Kawika Patterson richtte zich daarom tot de gemeenschap voor hulp en vond mensen in alle lagen van de bevolking bereid om bij te springen

Een van de groepen die reageerden was de Lanikai-Kailua Outdoor Circle, een lokale groep die gevangenen helpt groenten te verbouwen in hydrocultuur-tuinen. Samen bouwen ze kleine, draagbare hydrocultuur-tuinen die gevangenen mee kunen nemen wanneer ze terug komen in de maatschappij. Een x93culinaire kunstenx94-instructeur van de Kapiolani Community College leert koken. Gevangenen die van hem een certificaat kregen kwamen aan een goede baan na hun vrijgelating. Een las-instructeur geeft ook les. En de kinderen van de vrouwen krijgen ook aandacht. Zij komen in de gevangenis om zo een band met de moeder te houden. De kids kunnen in het weekend komen en de moeders krijgen opvoedingsondersteuning.

"We zijn vergeten hoe je een dorp bent en hoe je op elkaar kunt vertrouwen", zegt Patterson. "We kunnen niet meer rekenen op onze buren. Het is gemakkelijk om mensen die regels overtraden op te sluiten en weg te gooien.x94 Hij laat zien dat het anders kan.

P.S. 1. Verhaal grotendeels overgenomen uit Yes magazine een club voor praktisch idealisme.
P.S.2. In de VS zit 3% van de bevolking in de gevangenis. In Nederland is dat 0,1%

In Psychology Today werd laatst extra aandacht gegeven aan de toenemende incidenten met verbitterde mensen die komen tot een schietpartij en schijnbaar zonder reden mensen de dood in sturen: het is een Anger epidemic. Steven Diamond wijst in zijn stuk er op dat dit iets dieper zou kunnen gaan dan wereldwijde incidenten. Het gaat hier om extreme verbitterdheid als resultaat van langdurig verkeerde omgang met ergernis, irritatie, frustratie, boosheid en woede.

Hij wijst er op dat op internet verspreide woedende boodschappen tegenwoordig dagelijkse kost zijn voor forensisch psychologen en psychiaters. x93Despite the extraordinary drama surrounding them, they have tragically become a routine part of our workx94. Hij gelooft dat snel ontwikkelende samenlevingen in Azie dezelfde destructieve stoornissen laten zien van zinloos geweld, voortkomend uit chronische wrok, boosheid en woede.

Zou het een topje van de ijsberg zijn? Ik merk inderdaad dat verbitterde woede de samenleving aan het vergiftigen is (zie mijn column Het boze tweede decennium).  Diamond stelt dat hedendaagse farmaceutische en psychologische behandeling dit nog steeds niet goed kunnen aanpakken. De vraag is natuurlijk of dat wel de oplossing kan zijn. Het roept de oude vraag op of het in de samenleving zit of in de individuen.

Maar wat is een samenleving nog? Wat je ziet in de samenleving is dat groepen zich gemakkelijk van elkaar kunnen verwijderen. Je facebookt, twittert, hyvet er op los met je eigen vrienden. Die facebookers hebben offline net zo goed veel vrienden, dus het zit hem ook niet in facebook zelf, het zit hem niet in de kans vrienden te maken, maar in de mogelijkheid om anderen te ontlopen en je te beperken tot ons-soort-mensen. De buschauffeur ken je niet, dus waarom zou je die niet lekker afbekken? Gevolg: gefrustreerde buschauffeurs, ambulancerijders en andere mensen die voor ons collectieve taken verrichten. En al die andere mensen die zich terugtrekken in hun eigen verongelijktheid.

Het probleem is de mogelijkheid tot anonieme verbittering. Dat speelt veel breder dan de enkeling die op de bus met de koningin inrijdt, of in een winkelcentrum begint te schieten of die op school leerlingen de dood injaagt.

Al die mensen naar psychologen en welzijnswerk toesturen? De politie die taak geven? Onzin natuurlijk. Ik denk dat we het daarom eerder moeten zoeken in de betrokkenheid met elkaar die niet meer vanzelfsprekend is. Seeds of compassion.  of de twaalf stappen naar compassie Hoewel ik weinig heb met soft gepraat, ligt hier een uitdaging voor iedereen. Ik denk dat de toekomstige rol voor overheden ook ligt in mensen en organisaties verbinden. Ja, het is helaas ook een taak voor de overheid om dit soort zaken te laten ontstaan, die heeft het immers eerst mede mogelijk gemaakt om de zorg voor je buren aan anderen over te laten. Maar het bouwen van een minder boze samenleving kan je niet aan de overheid overlaten.

Daarvoor moeten we ook zelf aan de slag. Als we daar tenminste tijd voor hebben naast ons drukke werk?

In de discussie over Griekenland komen nogal wat ideexebn over straf naar boven. De Grieken mogen niet ongestraft blijven. Ze logen, bedrogen en fraudeerden, ze voeren niets uit om hun economie te versterken. Hoewel dat straffen tegenwoordig veel mensen voor in de mond ligt, moeten we bedenken dat straffen vaak niet het gewenste effect heeft.

Straf en vergelding is vandaag de dag veel populairder dan dertig jaar geleden. In de jaren 70, 80 was de gedachte dat straf niet werkt. Daar is verandering in gekomen. Het goede effect van de jaren 70 was dat de voorstanders van straffen hun best moesten doen om aan te tonen dat straffen wel werken. Daar is dan ook veel onderzoek naar gedaan. De effectiviteit van straffen valt vaak tegen. De effectiviteit van straf wordt verhoogd door:

• frequentie van toepassing

• ervaren risico op straf is groot

• directheid van de bestraffing

• combinatie maken met positieve versterking

Dat laatste is niet alleen het helpen tot beter gedrag te komen, maar ook het zorgen dat het straffen van de een een goede les is voor de ander. Duidelijk moet wel zijn dat veel strafmethoden helemaal niet werken. Zo is de kale gevangenis zonder begeleiding vooral ineffectief.

Psychologisch onderzoek op de bestraffing in heeft verder uitgewezen dat een milde straf effectief kan zijn in het veranderen van gedrag, maar het bewijs is minder duidelijk over de effectiviteit van zware straf. Soms wordt een straf niet enkel aan de dader opgelegd, maar bij uitbreiding aan een groep waartoe die behoort, hoewel het voor die derden eigenlijk los staat van hun eigen gedrag. Dat is vooral effectief als dit de sociale controle versterkt.

De vraag is nu: helpt het straffen van de Grieken de wereld? Het antwoord is x93neex94. De straf is weinig frequent, volgt niet direct op de fouten en er is geen positieve versterking voor de landen die zich goed gedragen (sterker: te streng straffen van de Grieken doet ons ook kwaad). Het is bovendien een collectieve straf aan mensen die zich van geen kwaad bewust waren. Er is ook nooit iets gedaan met de voorbeelden van Zuid-Amerika waar landen bijna failliet gingen, zeker niet in een gezamenlijke munteenheid.

Wat helpt wel? Een mooi voorbeeld is Duitsland. De Duitsers hebben ooit hun munt verpest en zijn nu nog steeds doodsbang voor inflatie. Heel Europa heeft geweten dat de Duitsers op de pof hun economie oppepten. De Duitsers hebben vervolgens hun wereld oorlog verloren. Alle reden om ze te straffen? Net zo hard als na de eerste wereldoorlog? Nee, toen werd er niet gestraft De Duitsers zijn toen geholpen met het Marshall-plan. Dat heeft gewerkt. Blij dat de Amerikanen toen niet fulnineerden tegen hulp aan Europa en Geen cent overhadden voor Europa. Nee, ze redeneerden slim en economisch. Het heeft hen en ons geen windeieren gelegd!

In de discussie over Griekenland komen nogal wat ideexebn over straf naar boven. De Grieken mogen niet ongestraft blijven. Ze logen, bedrogen en fraudeerden, ze voeren niets uit om hun economie te versterken. Hoewel dat straffen tegenwoordig veel mensen voor in de mond ligt, moeten we bedenken dat straffen vaak niet het gewenste effect heeft.

Straf en vergelding is vandaag de dag veel populairder dan dertig jaar geleden. In de jaren 70, 80 was de gedachte dat straf niet werkt. Daar is verandering in gekomen. Het goede effect van de jaren 70 was dat de voorstanders van straffen hun best moesten doen om aan te tonen dat straffen wel werken. Daar is dan ook veel onderzoek naar gedaan. De effectiviteit van straffen valt vaak tegen. De effectiviteit van straf wordt verhoogd door:

• frequentie van toepassing

• ervaren risico op straf is groot

• directheid van de bestraffing

• combinatie maken met positieve versterking

Dat laatste is niet alleen het helpen tot beter gedrag te komen, maar ook het zorgen dat het straffen van de een een goede les is voor de ander. Duidelijk moet wel zijn dat veel strafmethoden helemaal niet werken. Zo is de kale gevangenis zonder begeleiding vooral ineffectief.

Psychologisch onderzoek op de bestraffing in heeft verder uitgewezen dat een milde straf effectief kan zijn in het veranderen van gedrag, maar het bewijs is minder duidelijk over de effectiviteit van zware straf. Soms wordt een straf niet enkel aan de dader opgelegd, maar bij uitbreiding aan een groep waartoe die behoort, hoewel het voor die derden eigenlijk los staat van hun eigen gedrag. Dat is vooral effectief als dit de sociale controle versterkt.

De vraag is nu: helpt het straffen van de Grieken de wereld? Het antwoord is x93neex94. De straf is weinig frequent, volgt niet direct op de fouten en er is geen positieve versterking voor de landen die zich goed gedragen (sterker: te streng straffen van de Grieken doet ons ook kwaad). Het is bovendien een collectieve straf aan mensen die zich van geen kwaad bewust waren. Er is ook nooit iets gedaan met de voorbeelden van Zuid-Amerika waar landen bijna failliet gingen, zeker niet in een gezamenlijke munteenheid.

Wat helpt wel? Een mooi voorbeeld is Duitsland. De Duitsers hebben ooit hun munt verpest en zijn nu nog steeds doodsbang voor inflatie. Heel Europa heeft geweten dat de Duitsers op de pof hun economie oppepten. De Duitsers hebben vervolgens hun wereld oorlog verloren. Alle reden om ze te straffen? Net zo hard als na de eerste wereldoorlog? Nee, toen werd er niet gestraft De Duitsers zijn toen geholpen met het Marshall-plan. Dat heeft gewerkt. Blij dat de Amerikanen toen niet fulnineerden tegen hulp aan Europa en Geen cent overhadden voor Europa. Nee, ze redeneerden slim en economisch. Het heeft hen en ons geen windeieren gelegd!